 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag brengen wij een bezoek aan Robbeneiland.
De boot waar wij mee varen, de "Jester", was de grotere en snellere vervanger voor de veel kleinere eerste generatie toeristen-veerboten naar Robbeneiland.
Inmiddels zijn er nog twee grotere en snellere boten in dienst genomen om de toeristenstroom te kunnen verwerken. De Jester en de nieuwere veerboten varen op drukke dagen alledrie.
Op de achtergrond is een van de nieuwe boten, genaamd Sikhululekile, aan de kade afgemeerd. Rechts een van de twee afgedankte veerboten.
Daar ligt Robbeneiland
Het ontvangstgebouw van de gevangenis. In die tijd een vreselijke aanblik voor de gevangenen die aankwamen op Robbeneiland.
De kans was zeer wel aanwezig dat je dit gebouw nooit meer van deze zijde zou zien.
Er was genoeg matrieel aanwezig om een eventuele bevrijdingspoging in de kiem te smoren.
Onze gids was zelf in die tijd een politiek gevangene op Robbeneiland geweest.
Men heeft heel wat moeten praten om een deel van de ex-gevangen te bewegen om terug te keren naar Robbeneiland om hun verhaal aan de volgende generatie te kunnen vertellen.
Dit is de luchtplaats van dit cellenblok. In dit cellenblok was ook Nelson Mandela opgesloten.
We gaan het cellencomplex binnen.
Je had als (politiek) gevangene niet veel tot je beschikking. Later, na veel strijd en hongerstakingen, werden de slaapmatjes vervangen door echte bedden.
Zelfs binnen de muren van de gevangenis ging de apartheid verder. Als gekleurde of Aziaat kreeg je minder eten dan een blanke, en als zwarte (Bantus) kreeg je helemaal weinig.
Als gekleurde of zwarte kreeg je over het algemeen een zwaardere straf voor hetzelfde vergrijp.
De brieven werden gecencureerd door het uitknippen van delen van de brief of het doorkrassen van de woorden.
Het was onmogelijk om door deze 'deur' naar buiten te breken.
In dit celblok zijn een aantal persoonlijke verhalen uitgestald.
Dit is een van de verbindingsgangen tussen de celblokken.
Als je tussen de gebouwen loopt dan zie je de strenge veiligheidsmaatregelen.
Rijdend door Zuid-Afrika was ons het al opgevallen dat er op dit moment relatief veel Agaven in bloei staan. In geval van de Agave betekent dit dat de plant sterft.
Hier in de gevangenis waren een paar duidelijke voorbeelden van de bloei en de daardoor stervende plant.
Dit is de 40-mans cel waar onze gids in opgesloten werd. In die dagen stond de ruimte natuurlijk vol met stapelbedden.
Alle zeer ernstige en schrijnende verhalen ten spijt, kunnen wij ons niet aan indruk onttrekken dat alles flink gerenoveerd is voordat de toeristen Robbeneiland mochten bezoeken ....
.... maar in dit licht bezien kunnen we ons het waarom wel voorstellen.
We nemen hartelijk afscheid van onze gids en begeven ons naar de bus waarmee wij het eiland gaan verkennen.
Op een van de daken zie ik een relikwie uit de gevangenistijd van Robbeneiland.
Robbeneiland werd in het verleden gebruikt als dump-plaats van ongewenste mensen. Hier een van de begraafplaatsen voor mensen met lepra.
Dit is de kleinste gevangenis van het eiland. Zuid-Afrikaans nationalistisch leider Robert Sobukwe was hier in eenzame opsluiting. Hoewel hij privileges kreeg zoals het lezen van
boeken, kranten, burgerkleding en brood was het hem verboden met andere gevangenen of met zijn bewakers te spreken. Gevolg is dat toen zijn gevangenschap werd omgezet
naar huisarrest hij het spreken totaal was verleerd. Zijn stembanden deden het gewoon niet meer.
Rechts naast de prive gevangenis staan de kennels voor de honden van de bewaking.
Dit is de kalksteengroeve (Limestone Quarry) van het eiland. Hier was Nelson Mandela ook tewerkgesteld.
Veel gevangenen die in de kalksteengroeve werkten hadden problemen met hun ogen vanwege het opspattende kalk tijdens het hakken.
De uitgehakte grot werd "Robbeneiland University" genoemd.
Officieel werd het gebruikt als toilet, maar in het geheim leerden de gevangenen elkaar lezen en schrijven door in het zand de letters te tekenen.
Dit is de Kerk van de Goede Herder, ook wel de leprosenkerk genoemd. Alle gebouwen die gebouwd en bewoond zijn door leprozen en melaatsen zijn afgebroken, met uitzondering
van deze kerk omdat deze niet het eigendom van de regering was maar van de Angelsaksische kerk.
In dit dorpje woonden vroeger de bewakers en hun gezinnen. Heden ten dage woont het personeel van Robbeneiland hier.
Aan de noordzijde van het dorp houden we een koffiestop. Daarna rijden we weer terug naar de haven en schepen we in naar Kaapstad.
Eenmaal terug in Kaapstad wordt het tijd voor de lunch. Het plan is om een leuk tentje op te zoeken in het Waterfront, maar het bleek dat diverse mensen van de groep waarschijnlijk door
de reis op de veerboot hun gevoel van orientatie kwijt waren geraakt.
Hallo mensen, het Waterfront? Daar aan de andere kant van de brug waar je nu langs loopt. Achter die grote kraan vlak voor je neus, vlakbij dat reuzenrad dat je gisteren gezien hebt. Zucht ....
Affijn, dan maar een restaurantje aan deze kant opzoeken. Met uitzicht op ... hee, is dat niet het Waterfront? Kreun.... Maar goed, de lunch was in ieder geval prima!
Geweldig hoe ze dit gebied weer opgeknapt hebben. Het is nu een zeer bijzondere mix tussen uitgaansgelegenheden, luxe winkels en de traditionele havenbedrijven zoals scheepswerven.
Na de lunch hebben we nog twee rondritten door Kaapstad gemaakt met de open dubbeldekker-bussen.
Je kreeg een stel oordopjes die je kon inpluggen om de uitleg van de electronische gids te kunnen horen.
Een heel apart verhaal gaat over de drie torenflats die in de volksmond "peper, zout en mosterd" worden genoemd. De gemeenteraad van Kaapstad heeft op een gegeven moment het
besluit genomen dat er niet meer hoger op de helling van de Tafelberg gebouwd mocht worden om het unieke aanzicht niet te bederven. Precies op de vastgestelde grens kocht een
projectontwikkelaar een stuk grond en men begon aan het bouwen. Tot ieders verbazing werd er hoger en hoger gebouwd totdat er drie torenflats van achttien verdiepingen hoog stonden.
De projectontwikkelaar had een maas in de wet gevonden en er "handig" gebruik van gemaakt.
Aan de kust worden de hoogste prijzen per vierkante meter gerekend. Een huis neerzetten kost dus ook miljoenen.
De huizen die lager liggen dan de weg hebben vaak parkeerplaatsen op hun dak zodat die weer voor veel geld verkocht of verhuurd kunnen worden. Rechts een prive lift naar de voordeur.
Door de constante, soms harde wind van zee groeien de bomen hier horizontaal.
Terwijl aan de andere kant van de weg de bomen de andere kant op groeien door de weerkaatsing van wind tegen de flatgebouwen.
We maakten ook een toer door District Six, waar 60.000 mensen van verschillende rassen en culturen naast en met elkaar leefden, zeer tegen de zin van het apartheidsregime.
De regering besloot daarom in de jaren zeventig dat alle huizen in District Six afgebroken moesten worden om plaats te maken voor nieuwbouw.
De gedwongen verhuizingen lokten vele protesten uit, die met harde hand neergeslagen werden. Uiteindelijk heeft men onder grote druk uit binnen- en buitenland de afbraak moeten staken.
Uiteindelijk bleek ook geen enkele project-ontwikkelaar zich aan District Six te willen branden, dus liggen hele stukken van District Six nog braak.
Trafalgar place is in Kaapstad DE plaats om bloemen te kopen.
's Avonds gingen we met de hele groep naar de dinnershow "Kaapse Stories". In deze show staan de gebeurtenissen van District Six centraal.
We waren vroeg, dus de zaal was nog leeg.
In de zaal hangen oude straatnaambordjes uit District Six
Onder het genot van de muziek namen we al wel vast een drankje.
Inmiddels zijn er al meer groepen gearriveerd.
En kan de show beginnen
En wordt het buffet geopend.
Na de show gingen we naar het hotel voor alweer onze laatste nacht in Zuid-Afrika
|
|
|